Tymianek pospolity | Thymus vulgaris

krzewinka z rodziny jasnotowatych, występująca w obszarze Morza Śródziemnego oraz w Ameryce Pd.; uprawiany w wielu krajach Europy i Ameryki, także w Polsce. 

W lecznictwie stosowane jest ziele tymianku - Thymi herba (Herba Thymi) oraz otrzymany z niego olejek tymiankowy (Oleum Thymi). Napary i wyciągi z z iela działają wykrztuśnie; stosowane są w zakażeniach dróg oddechowych, zwłaszcza w zapaleniu oskrzeli. Ziele jest składnikiem licznych mieszanek o działaniu wykrztuśnym i odkażającym. Służy do otrzymywania olejku oraz płynnego i gęstego wyciągu tymiankowego, które wchodzą w skład drażetek, syropów. Wyciągi z tymianku wykazują działanie rozkurczające. Składnikiem odpowiedzialnym za to działanie są flawonoidy. Wysokie dawki wyciągu działają toksycznie; mogą wywołać nudności i wymioty. Ziele tymianku jest powszechnie stosowaną przyprawą, zwłaszcza do drobiu. 

Łacińska nazwa thymus wywodzi się od greckiego słowa thymon oznaczającego odwagę. Rzymscy żołnierze kąpali się w naparach tymianku w celu nabrania tężyzny. Gałązki tymianku w średniowieczu haftowano na podarunkach dla rycerzy. W starożytnym Egipcie ziela tymianku używano do balsamowanie zwłok. Grecy stosowali je jako roślinę leczniczą, kadzidło oraz przyprawę. Hipokrates zaliczał tę roślinę do leków moczopędnych. Do środkowej Europy i Anglii tymianek dotarł ok. XI w. zalecali św. Hildegarda i Albert Wielki, zamieszczony jest w zielniku Syreniusza w grupie roślin rzadziej w Polsce uprawianych. Główny składnik olejku - tymol odkryto w 1719 r. Gatunek uprawiany na szeroką skalę od 1728 r.

Leki, które zawierają ten składnik:
Mucosit żel
Tussipect syrop
Tussipect drażetki

Źródło
dr Henryk St. Różanski 
"Zielarstwo i metody fitoterapii. Wszystko o ziołach i preparatach ziołowych". 
www.rozanski.henryk.gower.pl/fitoterapia2.htm

"Encyklopedia zielarstwa i ziołolecznictwa" 
pod redakcją Haliny Strzeleckiej i Józefa Kowalskiego 
Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2000